Vroeger kon ik uitslapen als de beste, zeker in het weekend en toen ik nog op zaterdag moest werken was zondag mijn uitslaapdag. Vaak genoeg heb ik de ochtenden niet meegemaakt en wat dan nog het lekkerste was om de rest van de dag nog luier te doen.

Toen kreeg ik verkering met Jeroen, een ochtendmens bij uitstek. Man, man wat een ramp als je dan gaat samen wonen en hij al zo lekker vroeg aan je bed staat om te vragen of je eruit komt. Dat werd eigenlijk alleen maar erger van zijn kant, en van mijn kant toch wel want ik kwam er nooit gelijk uit. Het werd al gauw een compromis tussen ons, ik werd zelf wel wakker met een uiterste van… en dan gaf ik een tijd. Dit werkt nu heel goed, over het algemeen ben ik er eerder uit en hebben we geen strijd meer.

Nu hebben we Senna en ja wat gaat er dan gebeuren….Nu worden er in het weekend wekkers gezet om je puppy uit te laten en loop je in alle vroegte al buiten. Nu zie je zelf mensen uit de kroeg komen die zijn blijven hangen, zie je allemaal slaperige koppen van die andere hondenbezitters en weet je zelfs hoe de krantenjongen zijn route loopt.

Vanochtend was het mijn beurt, ik mocht gisteren uitslapen en Jeroen vandaag. Ik had de wekker gezet en werd helemaal blij toen ik beneden kwam. De zon scheen al en ik kreeg gelijk de lentekriebels. Snel in mijn kleren geschoten en naar buiten gegaan om de ochtendgloren mee te maken. Lekker een rondje gelopen en ondertussen bedenken wat ik vandaag allemaal kan gaan doen nu het zo lekker weer is. Zeker weten gaan we er vanmiddag tussen uit om lekker met Senna ergens naar toe te gaan, ga ik de auto uitzuigen wat ook hard nodig is en ga ik straks weer een beetje huishouden en dan weer gezellige bloemen kopen voor op tafel.

De lente zit eindelijk in de lucht, nu maar eerst een bakkie koffie en wachten tot Jeroen utgeslapen is…